keşke noel’den sonra olsaydı.

ABD’nin, dört bir yanında süslemeler başladı. bense, üzgün üzgün, online olarak takip ediyorum olanları. şükran gününü bile kutlayamayacağım muhtemelen. kimse yanıma yanaşamıyor. odama bile giremiyor. eşim, sen internetten al, ben de yarın eve oyuncak yağdıracağım, süslemeleri de elimle yapacağım, sen telefonunla emir vereceksin, ben süsleri takacağım diyor. çok süs almayalım, baban kızar diyorum. s.kmişim babamı, diyor. azıcık da olsa güldürüyor beni bu diyalog.

ne kadar, üzülmeyeceğim, anlayışla karşılayacağım desem bile, kalbimi paramparça etmesine mani olamadığım bir şey, asıl beni kahreden. üzerinde düşününce, ölsem de olur bile diyebiliyorum. durumum iyi değil. zatürrem ilerliyor. zor nefes alıyor, aldığımı da öksürüyorum. iyileşeceği de kesin değil. sanki emanet gelmişim, 2020 yılının yazı ile şu an arasına. sanki zaman tanınmış ve gene başarılı olamamış bir şeyler. ikinci şansmış ama bu görülmemiş.

keşke noel’den sonra olsaydı.

tek buna üzülüyorum. yoksa doğar, yaşar, ölürüz. sorun değil.

çocuk kalpli