kreşte ilk gün.

bugün kreşte çalışmaya başladığım gün değil, kreşe yazıldığım gün olsun. ait olduğum yere ulaşmışım sanki. benin çocuklardan daha çok oynayasım var oyuncaklarla. onlar 3 yaşında, bense 5 yaşındayım. akıl hastanelerinde de vardır oyun odaları. nedenini, şimdi daha iyi anlıyorum.’

ilk başladığım güne dair, daha çok yazmaya karar verdim eve gelince. çok daha zor geçer, çocuklar benden uzak durur sanıyordum. böyle değildi. hepsi, annelerine ağlayarak veda ediyordu ve anneleri gidince, bizden kucak istiyorlardı. çocukları sakinleştirmenin, başka bir yolu yoktu. ortalığı yıkıyorlardı anneleri gidince.

çocuk indirip kaldırmaktan, yemin ediyorum belim ağrıyor şu an ama ne zaman yanlarına otursam, sanki onlar da benim ihtiyacım olduğunu anlamışlar gibi, 4’ü 5’i toplanıp, aynı anda bana sarıldı, kucaklarıma, bacaklarıma yattılar ama popoları çok kemikliydi, baktım iyice acıtıyor, dedim kalkın üzerimden, sonra yine sarılırız.

sonra defalarca kere daha sarıldılar.

uyku saatinde biraz dinlenirim diye düşündüm lakin onlar uyurken, onları çok özlediğimi fark ettim. 1,5 saat, melekler gibi uyudular. öyle bağ kurdum ki kendimle ilgili. hepsi doldurulmuş oyuncaklar ile uyuyor, aynı sevimlilikte olan battaniyeleri ile yatıyordu. aralarında, aynı şekilde uyuyasım geldi benim de. sanırım şimdi yapacağım.

ilk bakışta, aşık oldum, ben bu çocuklara.

tıpkı…

sadece, keşke grip aşımı olsaydım. çoğunun burnu akıyor. ben de ufak bir soğuk algınlığı geçiriyorum. başlayacağım net değildi. fbi, türkiye ile bağlantı kuramadı. belki aylar, belki 1 yıl sürecek. türkiye vatandaşı olarak, yurt dışına çıksanız bile zarar görüyorsunuz. başkasının gözetiminde çalışacağıma dair bir belge imzalattılar. çocukları tuvalete götüremiyorum ama çok da meraklısı değilim bu işin zaten. ne olursa olsun, çıplaklıkla bir türlü barışamıyorum.

becca çok yardımcı oldu. onun referansı, büyük anlamda yetti fbi’sız çalışabilmeme. daha önce beraber çalışmıştık ama oradaki çocuklara dokunma, kucaklama gibi şeylerimiz yoktu mülteci çocuklar olduğu için. benim için, 2-3 kere aramış kurumu, kefil olduğuna dair.

bana da, işte gerçek işini buldun dedi bu sabah…

buradaki velim benim becca. beni unutan annem. eşimin ailesini de çıkardım hayatımdan. bıktım, babasının saçma sapan hareketlerinden. cuma günü, o yüzden becca ile gidiyorum kolonoskopiye.

31 ekim enerjisi beni zaten sıkıştırırken, bir de bu işleme tabii olacağıma inanamıyorum. keşke nasıl bir şey olduğunu gösteren videolara bakmasaydım. 1,5 – 2 metre boru giriyor içinize. bunu bilmemeliydim. umarım son anda kaçmam.

ps: çok üzgünüm ama şimdi üzülmesem, noel’de üzülecektim. noel’de en güzel oyuncaklarla oynayıp, mutlu olmayı hak ediyorum. her noel ağlamaktan yoruldum.

çocuk kalpli

3 Comments Kendi yorumunu ekle

  1. fundanur dedi ki:

    Hayırlı olsun kolay gelsin çocuk kalpli hem güzel hem yorucu ikisi bir arada zamanların geçecek, ama eğlenceli günler seni bekliyor sanırım sevgiyle kal 😊🥰🦋🍀

    Liked by 1 kişi

    1. Çocuklara sarılacağım artık.

      Beğen

  2. fundanur dedi ki:

    Evet çok hoş 🥰

    Beğen

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.