sende kalsın.

1 ay öyle uğraşmıştım ki, bu işe başlayacağım gün için. şimdi ise ilk günden off alıyorum. tarihte görülmüş müdür acaba? ayağa kalkacak halim olsa hala giderim ama başım dönüyor birkaç metre adım attığımda.

çok uyuşmuşken, asla kaçamam üzümlü kek’ten. yine öyle oluyor. bunun olacağını ikimiz de biliyorduk aslında. üzümlü kek, cuma günü o yazılara tıkladığında, bu hale geleceğimi biliyordu, ben de ek yatıştırıcı alırsam, ondan kaçamayacağımı.

kucağında uyuyorum. o konuşuyor ama ben sürekli derin uykuya dalmaya çalışıyorum. ölmüşüm sanki, son bağım da kopsun istiyorum yaşadığıma dair. ne olur yapma böyle diyor üzümlü kek. dayanamıyorum artık. şimdi yapmasam ne değişecek ki üzümlü kek, şimdi de her şeyi toparlasak, yine üzerime yıkmayacak mısın dünyayı, şimdi barışsak ne olacak ki, ben noel’de ağlamayacak mıyım, sen o sırada arkadaşlarınla kutlamalar yapıp, onlarla uzun yolculuklara atmayacak mısın kendini, görmeyecek miyim o fotoğrafları diye soruyorum. cevap veremiyor. beni kaleme taşır mısın, diyorum. kalbimde mi uyuyacaksın diye soruyor. hayır üzümlü kek, kalbini de sana vereceğim, o gezdiğin insanlardan birine vermen için, ben de oradan asla çıkmayacağım bir daha, diyorum.

hayır sende kalsın diyor…

kapılarımı kapatıp, içerde uyuyorum. bir daha da asla çıkmıyorum oradan.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.