visiting hours.

sakinliğim, olayları kabul edebilirliğim sağlandı sonunda. klonezepam kullanıldı ama şimdi azaltılıyor. üzümlü kek çıldırdı, çok kızdı ama kalemde yine beraber uyuduk geceleri, beni hiç bırakmadı. kaçma, saklanma diyordu benden. sakın öncekilere benzemesin, çok büyülü bir yol geldik…

kızgın veya küs değildim, yaptıkları için. üzümlü kek farklı biriydi, bizim için en doğruyu bilirdi, eğer böyle bir yol seçmişse bu bizim için en doğru olandı. yalnız çocuk olmak da, öyle sıradan bir şey değildi, ne kadar saklarsan sakla, üstten baştan dökülürdü, çocukluk. anlamıyordu yoktan, gerçek hayattaki üzümlü kekini istiyordu bir an önce. özellikle blog için kararı çok önemliydi. üzülerek söylemek istiyorum ki, sadece ben ve o okuyarak devam edebilir, kimseyi almayabilirdik bloğu gizliye çekip. onun bu konudaki kararı çok önemliydi.

ayşe’yi düşünüyorum hep. yarın mezarını görmeye, seferihisar’a gideceğim. en komik anılarımız geliyor aklıma. mesela onlardan en basiti, 2017 yılı yazında üzümlü kek’ti. üzümlü kek, yeni bir heyecanın içindeydi o dönem. seramik yapıp, sergiler düzenlerek, onları satıyordu. aşırı heyecandan, 2 sergisine de gitmeyi başaramadı çocuk kalpli. çok korkmuştu. ayşe’yi aramıştı. ne yapayım diye. seviyorsan git konuş bence, demişti. blokelerimi anlatmıştım. tut bir helikopter, başından aşağı gül yağdır, sen de önemsiz biri değilsin ki demişti. ilk komik bulsam da, sonra kiralık helikopter bakmaya girişmiştim. sonra birden gitti ama üzümlü kek. çok uzaklara, çocuk kalpli’nin hayal bile edemeyeceği kadar uzaklara gitti.

müthiş eğlenirdik müthiş. ayda bir, mutlaka bir işimizde denk gelirdik. işimizden dolayı. şehir şehir gezerdik. en son, bir otelde water polo bile yaptığımızı hatırlıyorum, aslında bakıyorum da, ne güzel hayatım olmuş.

benim hayatım, tükmek bitenmeyen bir yolculuk ve tatil yeri gibiydi. 2015 yılındaki psikolojik düşüşüm olmasa, belki de hep aynı geçecekti.

ilk erkek arkadaşımın ölümü aklıma gelir böyle zamanlarda. ölümle ilk tanışışım gelir. dün aklımda hep o vardı.

yaza dair en güzel anımız da bu sanırım, bundan başka böyle bir anı olmadı. eşimle, temmuz’un sonunda son atlayışımız. ağustos gelmedi sonra zaten.

şu an, sadece üzümlü kekin kalbinde uyumak huzur veren. meleğimin kalbi. başka da bir şeyim yok. ilgilen benimle ne olur.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.