bir yaz var, bir de noel.

3 köpekle yaşamak, düşündüğümden daha zormuş. sürekli yatağımdan, havlama sesleri ile fırlıyorum, çünkü biliyorum ki, aşağıda, köpeklerimden biri, insanları yiyor. evin çevresine, kimseyi yanaştırmıyorlar beni koruma amaçlı.

sadece sinekleri yakalayın diye, susturmaya çalışıyorum…

soğuk algınlığı var yine. sinek ısırıklarından dolayı alerji de. kimse de kaldırmayınca, uzun uykulara atıyorum kendimi. uykular üzümlü kek dolu. bir türlü bitmiyor tartışacaklarımız. öyle çoklar ki, şu an hangisini yazsam bilmiyorum. ya da sussam mı artık? yine rezil mi oluyorum, 2015 yılındaki gibi? rüyalar var sadece elimde, her şey rüya aslında. gerçek ne bilmiyorum. bana neyin doğru neyin yanlış olduğu söylenmiyor ki, nasıl bileyim? üzümlü kek okuyor evet ama onaylıyor mu, onaylamıyor mu, şizofren manyak mı diyor yoksa büyük bir heyecanla mı okuyor bilmiyorum. ayrıca bu blog, birkaç blog yazısı ile bir yere gidilebilecek bir yer de değil. hepsinin okunması lazım, anlamak için. sürekli kendi içerisinde fikir değiştiren bir hikaye oldu bu ve hikaye derken, hala gerçek olduğunu iddia eden bir üzümlü kek var rüyada, bir de hiçbir şekilde gerçek olduğunu ispat edemeyen bir üzümlü kek gerçek hayatta…

hastaysam, başaramıyorum kendi kalemde uyumayı. her zamanki gibi onun yanında sonlanıyor. lütfen yapma, sözümü tutacağım, benim kanatlarım zaten var, ben burada yanında kalabilmek için onları kullanmıyorum, diyor. sonra uçuyor gerçekten. elimden gelen her şeyi yaptım üzümlü kek, sıra sende, korkma çık karşıma, inan zerre heyecanım kalmadı, oradasın biliyorum, saklanma artık, öylesine çık gel, diye cevap veriyorum. ben, hep yanındayım, burdayım, diyor.

sonra gözlerimi açıyorum. üzümlü kek, yok.

madem öyle, ben de yokum diyip, tekrar yatıyorum. yine üzümlü kek. mayıs ayında nasıl oldu da, aynı gün kapanan instagram, nasıl sen kızınca, anında açıldı, diyor. allah razı olsun üzümlü kek. senede bir, birkaç fotoğrafını paylaşman, gerçekten büyük incelik, diyorum. elimden geleni yapıyorum, diyor yine. zihnimden siliniyorsun, bu da benim de elimde değil, bir hayaleti sevmek çok zor, diyorum.

lütfen bir şeyler yaz, meraktan ölüyorum şu an, evde yalnızsın, diyor.

uyanıyorum yeniden, evet yalnızım. köpeklerin ve kendi karnımı doyurmam, eve su ve yemek söylemem gerek. sonra siparişleri getiren insanları, köpeklerden korumam gerek. sonra nasıl bir halde alıyorum siparişlerimi, anlatamam. köpeklerle cenk ediyor, getiren kişi. ben de, köpeklere bağıra çağıra yardım etmeye çalışıyorum.

şimdi de bir şeyler yazıyorum işte…

evdeyim. umarım, önümüzdeki son 1 ayda, yazın kalan zamanını iyi geçirmeye çalışırım. bir yaz var, bir de noel. zaten başka hangi mevsim mutlu ediyor ki?

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.