on air.

bir şeye yeniden başlamak gibisi yok. twitch kullanıcı adımı değiştirince, bir şeyi sıfırdan kurmanın heyecanı sardı yine beni. dün gece maksimum 2 kullanıcı takip ediyorken, bugün izleyici sayım, 6’ya kadar çıktı. türk kullanıcıları yakalayamıyorum, saat farkından dolayı. özellikle de çocukları. önceden yakaladıklarımı yakalamam biraz zor bu yüzden. sohbetten aldığım mesajlara şimdilik ingilizce cevap vermek, ingilizce yayın yapmak zorunda kalıyorum ama herhangi biriniz türkçe yorum yaparsa, onu türkçe cevaplarım.

zamanla kamera da kullandıkça, daha çok takipçim olacak. bu arada twitch’den de youtube gibi para kazanıyorsunuz. takipçi sayında bağlı. benim için öyle çok bir şey olmaz ama bazı sosyal medya aboneliklerini karşılar sanıyorum.

günün devamında y’da aldım soluğu. bu arada bisikletle gittim. gerçi bu hakkımda çok hayırlı olmadı. tüm polenleri yuttum. şu an hem kaşınıyorum hem de burnum akıyor. antihistaminik alacağım mecbur.

y’da ise hocam canımı çıkardı. 1 mile koşturup, 100 squat yaptırdı bugün. bir ara, hocam sen gelmediğim günlerin acısını mı çıkarıyorsun diye soracaktım.

acımı hafifletiyorum başka şeylere odaklanarak. üzümlü kek’in söylediği acımasız sözleri, zihnimden atmaya çalışıyorum. kalbini çalıp, kalemde uyuduğum için duydum bunları. halbuki çok yorulmuş, dinlemek istemiştim.

gerçek hayatta ne yaşadıysak, yine aynısını yaşadık. bu insan uyuyor ama neden uyuyor diye hiç düşünmedi, arkadaşlığımız boyunca üzümlü kek. sadece uyumama odaklandı hep. bana hiç zaman ayırmadığın, hayatında hep başkaları olduğu için, bana hiç yazmadığın için olabilir mi bu uykunun sebebi? şimdi ise çok daha ağırdı. onun için krallıklar kurmuştum, bayramlar ilan etmiştim, bir tanrıya tapar gibi zamanlı, ritüelli sevmiştim, adını ve şanını sürekli yüceltmiştim. başıma ne gelirse gelsin, yine de, içindeki karanlıktan kurtarmaya çalışmıştım onu. hayatımı durdurmuştum, bazen yoğun bakımda, bazen hapiste almıştım soluğu.

o ise inanmamıştı bu sevginin büyüklüğüne…

kime, neye inanıyorsan ona git, onlar sevsin böyle seni, oldu son sözüm. kaleme gittim, kapılarımı kapattım. gerçek hayatta gelmediği sürece, rüyalarımda hep uyuyacaktım artık.

çocuk kalpli birini sevmek, büyük kalp gerektirir. kalbi güçlü değilmiş meğer. içindeki o karanlığı yenemedi.

bugün emanuel’in bir istediğini hatırladım. bu yaz, italya’ya gelip, onu ziyaret etmemi istiyordu. elimde her türlü imkan var şu an gidebilmek için ama gidemiyorum.

çünkü kalbimi bu karanlığa, öfkeye bırakmayacağım, onun gibi.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.