count the raisin cakes.

uyumadan önce, koyunlar yerine üzümlü kek’leri sayıyorum beynimde ve bunu yapmaya uyandığım an başlıyorum. nasıl bir şey olduğunu asla bilemezsin.

çocuk kalpli

kalbi çalınan üzümlü kek, dün gece kalemin kapılarına dayandı. hem kalbini, hem oyuncağını geri istiyordu. ben, huzur içinde uyuyordum geceleri ama o rahat edemiyordu belli ki. ona kıyamayıp, açtım kapılarımı, muhtemelen hep de böyle yapacaktım ama bunu istememesini anlattım ona. çünkü bu oldukça, ben, biraz daha emek harcadıkça, onun ödemesi gereken gönül borcu çoğalacaktı. bu böyle olmuştu, her yaptığı şeyden sonra biraz daha kırılmıştı çocuk kalpli. öyle bir yere geldi ki bu kırgınlık, artık rüyadaki üzümlü kek onaramazdı.

kendini saklayan, bloke olan kendisiydi, bunu görmek zorundaydı artık. çocuk kalpli ise, yorulmanın, elinden gelen her şeyi yapmanın verdiği tatlı huzurla uyuyordu. yorulmaya da devam ediyordu zaten, gün içinde sabahtan akşama kadar üzümlü kek sayıyordu zihninde.

ne gitmişti ne de kalmıştı. sadece uyandırılmayı bekliyordu, uyanınca üzümlü kekinin onu başka ülkelere götürmesini görüyordu rüyasında…

üzümlü kek’ten başka, bir şeylerim olması için bu hayatta, çabaladığım günler, geçiriyorum. bu psikotepistimin önerisi. bugün, lego oynamaktan başka bir şey yapmadım. dün hocam, canımı çıkarınca, bugün spor için yataktan çıkamadım. yarın yine ağır yaparız, bugün sadece hafif dolaş dışarı çıkıp, dedi hocam. becca’lara gideceğim, lazarus’a amerikan futbol topu fırlatmak için. jubileeyi’de arabamla gezdireceğim, arkadaşlarının olduğu mahallelere gidip hava atacağız, müzik sesini açıp. arabama bayılıyor.

anneleri ise, aklını yitiriyordu benimle dün. bazen becca ile karşılıklı konuşurken, planda “un poco loco” şarkısı çalıyor.

özellikle “you say put them on your head kısmı”. ayakkabılarımı nereye koyayım diye soruyorum zihnimde, o da kafana koy, diyor.

ondan, josh’a teşekkür etmek için, izin istedim. demediğini bırakmadı. eylül’de de o işe dönmemi istemiyor. yerine community collage’de, bir eğitim programına katılmamı ve katılırken üniversitede çalışmamı öneriyor. bunu ben de istiyorum aslında, çocuklarla ilgili daha profesyonel şeyler yapmak istiyorsam gelecekte, bazı sertifikalara ihtiyacım var ama diğer bir yandan da şu an hala ödeme aldığım şirkete gönü borcum var. böyle bir şeye bir an önce karar vermeli, onlara bildirmeliyim. hizmet akdim sonlandırılmalı.

dışarıda zaten geçirdikten sonra, en son satın aldığım lego avengers kutusunu yeniden yapabilirim. bu sefer kameraya almak istiyorum. kutulanıp kaldırılmadan önce videolanmayı hak ediyor bence.

gençlik bayramının da son ritüeli olur.

sonraki bayram ise, doğum günüm olacak. doğum günü organizasyon şirketi ayarlayacak bizimkiler. yeğenimle aynı ay doğduğumdan dolayı, ikimizinkini beraber kutluyorlar. benimkini de yıllardır gününde kutlamadılar, onun için iddialı bir şeye girişmişler.

aslında doğum günüm için istediğim tek şey belli de,

kalbim, doğum günümü hatırladığından bile emin olamıyor.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.