big fight.

üzerimde bir tek üzümlü kek’in hakimiyetini kaldırabiliyorum sanırım. evliliğimizin en temel sorunu bu. eşim çok baskı yapmıyor ama babasına olan nefretim her gün büyüyor.

josh’a başıma gelenlerle ilgili açıklama yaptıktan sonra, şirket beni kovmamaya, federal medical leave act izni vermeye karar verdi. maaşınızın büyük bir bölümünü yine alıyorsunuz, şu anki covid yardımı da bu paketi öncesinden daha çok destekliyor. nedenini phil’e sorduğumda, zor günlerinde yanında olmak istedik, community service cezası alırsan çalışamazsın, mahkeme sonrası olası araç sigorta giderlerine ve mahkeme, trafik eğitimleri masraflarına bir katkımız olmasına karar verdik, dedi.

eşim buna çok bozuldu ama bana çok tepki göstermedi ama babası öyle değildi. hep birlikte ailecek konuşup, karar vermemiz gerek, dedi. çıldırdım artık. benim hayatım, benim işim, benim kararım, 36 yaşında bir kadınım, beni rahat bırak, senin yüzünden evliliğimiz bitti, akıl sağlığım için benden uzak dur diye bağırdım. zaten kızgındım, birkaç gün önce de türkiye tatilim için görüşünü bildirmişti. tartışmadı. görüşünü bildirdi. uscis’ten bir şey duyana kadar gitme, dedi. sanki uscis’ten acil bir şey duyulunca, ilk uçakla dönülmez ABD’ye. hiçbir zaman da acil duyuru yapmazlar. mektup gönderip, 1 ay sonrasında görüşmeye çağırırlar. covid’den dolayı görüşme olacağı da kesin değil, belki direk onaylayacaklar kalıcı yeşil kartımı.

kötü bir işin var, neden bu kadar ısrarcısın, geçmişte yaptığın işlere göre çok basit bir şeyle uğraşıyorsun, diyor ama çalıştığım insanlardan da, yaptığım işten de mutluyum ve şu an daha ciddi bir şeyi kaldıracak durumda değilim psikolojik olarak.

güneye de gitmeyeceğim sanırım 1 hafta sonra onlarla. çok bunaldım. şu an babasını gerçekten uzun bir süre görmemeye ihtiyacım var. zaten üzümlü kek de seyahat boyunca huzur vermeyecek. dün gece beni dövdüğüne de ayrı inanamıyorum. zaten düşmüş, mahvolmuş bir haldeyim, kısa bir süre içinde, bir sürü nöbet geçirdim, dün popomu da kestiler. tam zamanıydı gerçekten. haklı bile olsa, yapmamalı artık şu hareketleri. acımıyor ama çok kırılıyorum uyanınca.

hiçbir şey de yapmadı bana o mektubu yazdırmasına rağmen, daha 2 hafta oldu, bekle demişti ama ezbere çekilmiyor acılar, üzüntümden gerçekten ölebilirim.

salıları hiç sevmiyorum. nefret ediyorum bugünden. bugün de benden nefret ediyor.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.