jail.

doğduğum günden beri başımın çok belada olduğunu düşünürüm hep. her zaman başım biraz beladaymış gibi gelir. dün, peter sakinleştirici yapmak için gelemeyince moral bozukluğu ile erken yatmak istedim. programım yoğun, yarın 2’de gelirim, sen ilaçlarını erken al bugün, kendin uyu, dedi. aldım. sonra uyku tutmadı. normal karşıladım. büyük bir hayal kırıklığı yaşıyorum. uyuyamamam çok normal.

evimizin en yakınındaki markete gidip, paskalya çikolatalarının gelip, gelmediğine bakmaya karar verdim. çok yakın. hava soğuk olmasa yürüyerek bile giderdim. çok değil, direksiyona geçtikten 2 dakika sonra başka bir aracın üzerine doğru yıkıldım. bilgisayar oyunlarında olur ya hani, çok hızlı giderken, direksiyonu kıramazsınız. öyle vuruştum arabayla. hiçbir şey olmadı ikimize de, ön kaputumun birazı koptu benim, o da yandan vuruk aldı ama dakikalar içerisinde polis damladı olaya. yol tıkanmıştı, çektirmesi ve ifade alması lazımdı. polis benimle konuşurken bir şeylerin yanlış olduğuna karar verdi ve beni bazı testlere tabii tutmaya başladı. bana 5-6 tane hareket yaptıracağını söyledi ama ilkinden sonra arkanı dön, dedi. bakışlarımla yalvardım ne olur yapma diye…

ama çok geçti…

öyle de sert geçirdi ki bileğime kelepçeleri, elimi azıcık oynatsam bile canım yanıyordu, etlerim ezildi o demir şeylerin arasında. arabanın arkasına oturttu beni, bir süre orada kaldım, hemen gitmedik polis istasyonuna. herkes gördü. sonra tutuklu bir şekilde, demir parmaklıklar arkasına götürüldüm. son yerimden önce, başka bir odada, iki farklı kolumla, bir sandalyeye daha kelepçelendim, bu sırada da kolumdan kan alındı. sonrasında, beni nezaret denilen yere attılar. hapisanede uyudum dün gece.

bana kalsa, sonsuza kadar orada kalacaktım korkumdan ama eşimin babası bu sabah çıkardı kefaretimi ödeyerek. çok bir şey demediler ama sıkıntı çok büyük. birkaç gün içerisinde yargıç’ın önüne çıkacağım. ehliyetimi sonsuza kadar kaybetme durumum var. kan testi sonuçlarım iyi çıkmış olmalı ki, bu sabah salındım ama mutlaka ya ambien ya ehliyet kısmına gelecek iş.

hayatta her şeyi yaşarmış insan. hapse de girermiş. gözlerim doluyor yazarken ama alınacak, kırılacak çok bir şey de yok. yasalar böyle. ambien içip, araba kullanırsan sonun böyle biter. çok daha kötüleri olabilirdi, birini de öldürebilirdim. hak ettim başıma gelenleri. kendi düşen, ağlamazmış.

tüm bunlar olurken ise, ona çok inanmıştım diye bağırıyordu kalbim. dün gece, o berbat yerde uyurken, sana çok güvenmiştim diye ağlayıp durdum.

onu asla affetmeyeceğim.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.