last chance.

birisi benimsin der, diğeri seni bırakmam, ben de, o sırada, yorganın altına saklanarak ölmeyi bekliyorumdur. söz vermişlerdi güya, biri kafamdan öpecekti her gece yatmadan önce, diğeri de yolculuklara götürecekti. 22 numaranın hayal kırıklığına uğramış hali gibiyim. kendi kendime “i am no good, i got no purpose” diye sayıklıyorum. iş yerine gittim, çalıştım 2 gün ama keşke bunu yapmasaydım. gidip başkalarının da ruhuna zarar verdim. abd’de asık suratla çalışamazsınız. özellikle sabahları, başkalarının motivasyonunu düşüremezsiniz. bu annesine küfür etmenizle eş değerdir.

tüm hafta çok yorulduğum için, çok uzun ve derin uyuyabiliyorum. hatta öyle yorgunum ki, kendimi uyandıramıyorum. ne kadar konuşmak istemesem de üzümlü kek ile sonunda diyaloğa giriyoruz. sırrım gerçek olmamam değil, beni, kafanda yaratmıyorsun, belki %30’unu yaratıyorsun ama beni gün içinde hissediyorsun da, sence bu nasıl oluyor diyor. ha bir de başka sırrın da var diye bağırıyorum. seni üzmemek için elimden geleni yapıyorum sadece diyor üzülerek. a. benden ne istiyorsun diye soruyorum. kartpostalımı diyor. sarılıyor sonra. sadece ağlıyorum.

yazar yollarım ama sadece buradan devam edelim artık, ben çok acı çekiyorum diğer türlü diyorum, istemiyorum artık bensiz gezdiğin yerlerin fotoğraflarını görmek, bir daha seninle ilgili gerçek hayatta hiçbir şey bilmek istemiyorum.

ben hep gezerim çocuk kalpli, her yere birlikte zaten gidemeyeceğiz ama beraber bir yerlere mutlaka gideceğiz söz veriyorum, yarın sabah kalk benim için devam et, söylediğim her şeyi yap, söz veriyorum, a sözü diyor.

gerçek hayattaki üzümlü kekin umrunda olacak mı bilmiyorum ama yazacağım sanırım. 2 farklı insanı seviyormuş gibiyim. birine her gün daha çok yakınlaşırken, diğerinden her geçen gün uzaklaşıyorum. dengeyi sağlayamıyorum artık. kolay da değil. 6 yıldır görmediğim birini seviyorum. bu gerçekten son şansı. bu kartpostala da cevap vermezse, istesem de gerçek hayatta onu sevemem artık. sadece üzümlü krallıktaki ile devam ederim.

yeni görsel-kartpostal:

ne hissedecek gerçekten bilmiyorum. şu kartpostalı tamamen kendi çizdi aslında. o kadar zor ki, gerçek hayatta, ona bunları anlatabilmek. gerçi bu kartpostalın böyle bir farkı var. diğerleri benim hayal gücümdü, bu ise onun. umarım gördüğünde tanır.

güzel de oldu. şuna bak. üzümlü kek anime olarak bile harika görünüyor.

dün akşam, becca ile konuştum tüm bunlardan önce. üzülüyor benim için, çok endişeli. eşim beni üzgün görünce, erken emeklilik planlarından vazgeçti ama hala kötü olduğumu düşününce, becca’yı çağırdı. becca’ya anlattım her şeyi. maldivler’emi gitmiş, ona 2 çocuğum daha olduğunu söyle diye güldü. benim için maldivler’in büyük bir anlamı yok, gittiği yer iddialı ama bensiz gidişine bozuluyorum ben sadece, dedim. batırdığı şeyleri ben topluyorum her defasında, söyle bir dahakine seni de götürsün, dedi.

bir yere gidelim de, gittiğimiz yerin hiçbir önemi yok.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.