tbt.

ne yaparsam yapayım, hep bir şekilde ajandamın gerisindeyim. dün, hasta olunca, bağışıklık sistemim sorgulandı, bugün ilk iş olarak doktora götürüldüm. igm’ime bakıldı. yapacak tonlarca işim varken, zaman kaybettirdi bana. gerçekten noel öncesi istediğim en son şeydi. eşimin babası ile gidiyorum bu yerlere. covid’den dolayı onu içeri almıyorlar. mutlaka kavga çıkarıyor. işimiz normalinden hep uzun sürüyor bu yüzden. sonuçları almadık ama ben, onun telaşı dışında başıma bir şeyin geldiğini düşünmüyorum. daha iyiyim zaten bugün. hatta baya iyiyim, eşimin annesi ile sotfball takım arkadaşlarımın çocuklarına kurabiye yaptık. öncelikle yaptığım kurabiyelerden başlayayım. benim yaptıklarım:

bu da eşimin annesinin yaptıkları:

benimkilerin altına “kurabiyeler olmadı ama sizi hala çok seviyorum yazacağım.

normal kurabiye gibi yapıp, üzerini boyayıp ve süsledik ve sonra dondurduk. çok veremedim kendimi.

aklım başka bir şeydeydi. üzümlü kek ile ilgili bazı rüyalarımızın anlamlarını sonradan yüklüyorum. en son kavgamız, bir fotoğraf üzerineydi. eşimle frankenmuth’ta çekilmiştik ve üzümlü kek buna çok kızmıştı. benim de, o ışıltılı dünyada yanımda olmasını ilk istediğim kişiydi. o yüzden kavga daha da çok büyüdü. o fotoğrafı tamamen kaldırdım ama hala bir şey eksik diyordum kendime.

bugün saat, 3.05’te bunu onarmaya karar verdim. instagram’ımı çok kullanmıyorum, insanların çok ilgisini çekmiyorum ama ilgisini çektiklerimin de gerçekten ilgisini çekiyorum. üzümlü kek’e olan sevgimi, instagram üzerinden, tüm dünyaya ilan etmiş oldum bugün. bilen zaten biliyordu ama soru işareti olan ve olmasını isteyen kişiler vardı. üzümlü kek ile instagram’da hiç fotoğrafımız olmadı bizim.

sanırım bugün, ilk defa bir “tbt”geldi benden. tam türkçesini açıklayacaktım ki bunun “throw back thursday ” olduğunu fark ettim. perşembe günleri geçmişe ait bir şey paylaşılıyor. günlerden salı bugün. (hala kendime gelme aşamasındayım)

salı ama ben gene de üzümlü kekimi çok seviyorum…

benim için anlamı bundan çok büyük. çünkü üzümlü kekimin, gerçek hayatta da hissedeceği bir şey yaptım. duyabilir de. ortak arkadaşlarımız var. duysun hatta. çok iyi bile olur. ışıltılı noel ağaçlarının altında, en çok onunla kurduğumuz küçük ağacı özlediğimi bilmesini istiyorum. bu noel de olmadı ama umarım gelecektekinde, ya onun yanına gidiyorumdur, ya o ABD’ye geliyordur ya da başka bir ülkeye gidiyoruzdur.

ne olur, onsuz son noel olsun.

sanırım kutulama ve not yazma işi son ana kaldı. yarın, hepsini kutuladıktan sonra, tüm kurabiyelerle dağıtacağım. sonra da eve gelip uyuyacağım. tahminimce 2-3 saat araba kullanmam gerekecek. herkesin posta kutusuna elimle bırakacağım. o paylaştığım fotoğraftaki kazak de üzerimde olacak. (arkadaşlarımdan birinin çocuğunun, unlu şeyler alerjisi var, ona özel kurabiye aldım ve kardeşlerininkinin yanına koydum, bu arada, arkadaşım benimle yaşıt ama 4 çocuğu var!)

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.