ilk karın düşüşü.

ateşten aklımı kaybettiğim 31 ekim gecesini bir şekilde atlattım. kasım başladı. noel de, yapraklar dökülüyor ama üzülme ben geliyorum dermişçesine, bu sabah ortalığı beyazlara bürümüş durumda.

ilk kar sincaplarımın üzerine düştü bile.

yaprakların da çoğu gitmiş hafta sonu, yatağımda uyurken, bahçemdeki çalı da nerdeyse tüm yapraklarını kaybetmiş. iyi ki birkaç gün önce dışarı çıkıp tadını çıkarmışım. dün mümkün olmayacakmış.

manzaram bu şu an. yatağımdan çıkamıyorum. ateşim çok yüksek olduğundan battaniyeden ayağımı bile çıkaramıyorum. yatağın içerisine çorapla girebilen biri olmadığımdan, biraz da içinde tutuyorum ayaklarımı. eşim nevresim takımlarını ve üstündekileri değiştireceğim, zırıl zırıl terlemişsin diyor bu sabah. hayır, lütfen üzerimden alma bunları, beni buranın dışına çıkarma diye yalvarıyorum.

iyi olabilmeyi, iyi hissedebilmeyi çok isterdim ama bugün de pek olmayacakmış gibi. daha yeni uyandım ama gözlerim günlerce uyumamış gibi kapanıyor. berbat durumdayım virüs kapımı ikinci kez çalarken. eşim uyu da değiştireyim terlediklerini diye bakıyor.

yapma ne olur.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.