yenifoça, izmir.

aldığımız zaman çok komik görünmüştü gözüme, hala biraz komik görünüyor ama çok yakıştım bence üzerine. hem doğada dolaşıp oksijenimi aldım hem de sahilde durup biraz yürüyüş yaptım.

burada herkes de bundan var. büyük havalimanlarındaki buggy’lere benziyor. elektrikle çalışıyorlar. çevre dostular. arka koltuk yatabiliyor. orada size yükünüzü koymak için alan açılıyor.

dışarı çıkmam önemliydi. bir şekilde kendimi dışarı atmam gerekiyordu. 15 gün bir yerde hapsolmuştum. nasıl değerini bileceğimi şaşırdım her geçtiğim köşenin. hala zamana ihtiyacım var tüm gücümü toplamak için ama yine de ufak ufak başladım. yenifoça sahilinde biraz yürüdüm.

sonra da en sevdiğim kafesinde portakal suyu içtim.

Bu görselin boş bir alt özelliği var; dosya ismi: img_0935.jpg

burada bir çok eski, pencereleri farklı renklere boyanmış bina var ama ben en çok 1922 adlı bu yeri seviyorum:

biraz yordum kendimi ama değdi. trcycle’la dolaşırken aklım ne yazık ki üzümlü kek’teydi. bugün de perşembe. onu en çok bugün seviyorum. ne güzel şeyler yaşamayı haketmiştik oysa. keşke arka koltuğumda o olsaydı bugün.

sanırım hayaller de, hayal kırıklıkları da hiç bitmeyecek.

çocuk kalpli

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.