yeniliğe doğru.

lunesta’yı 3mg kullanıp, 20 gündür öğle uykusuna yatmadığıma inanamıyorum. sadece 1 kere sızdım üstelik. bunlar hep, arkadaşım, rüyamda benim için başar dediği için. bir de bunun karşılığı kucağında uyumama izin verdiği için. hatta en büyük motivasyon bu kucak işi oldu. paskalya’dan sonra birkaç gün yatar, sonra yine uyumamaya çalışırım bu kucak olayı için.

dün gece yine ilginç olaylarıma birini ekledim. dün okuduğum bloglardan birini, rüyamda ondan duyuyordum. hatalarından artık ders almanı istiyorum, bir daha becca’nın seni cezalandırmasını istemiyorum, diyordu. bunu daha önce de demişti. tüm rüyalarımı yazmıyorum buraya, bazı şeyleri kendime saklıyorum.

bir iki gündür ben de komediye vurdum işi. becca 10 tane ceza verse, senin verdiğin dersi veremez merak etme, dedim. kızdı. dünyanın en acımasız üzümlü kekine kaptırdım ben gönlümü. çok zor benim işim. hem bu dünyada hem o dünyada.

altın kurallardan birini çiğnemeye de başladım. astral alemde biri ile bu kadar haşır neşir olunca, gerçek hayattaki önemini kaybeder. bu daha önce başıma geldi, oradan biliyorum.

geçmişe de gitmiştim dün. arkadaşımla olan bir anıma değil, babaannemle olan bir anıma gittim. babaannemin evinde uyuyordum. babaannem kapıda komşu ile konuşuyordu ama kısık seslerle tonluyordu cümlelerini. komşuyu da uyarıyordu aynısını yapması konusunda, çocuk kalpli uyuyor, diyordu. o günü hatırladım birden. o gün, o apartmanda bir adam, karısını dövmüştü ve adamın, kadının sırtında kedi parçaladığını söylemişlerdi. dehşete düşmüştüm. saatlerce ağlamıştım, kedinin kadının sırtında parçalandığını hayal ederek. insanların, sokaktaki kedileri yakalayıp birbirlerini kedi ile dövdüklerini sanmıştım. (kedi seramikmiş tabi. yıllar sonra anlayabildim bunu)

sanırım hayatımda ilk defa, o gün, bana sakinleştirici verildi. o ana gitmemin de nedeni bu olmalı. aslında düşündüğümden çok daha basit her şey. kendi dünyamda büyütüyorum olanları.

bu arada çocukken bana otizm teşhisi konmadı kız çocuğu olduğum için. otizm, erkeklerde, kadınlara oranla 5 kat fazla görülür. gerçi hala tam olarak ne olduğumu bilmiyorum, asperger savantım dendi ama otizm’in de bazı özelliklerini gösteriyorum. zaten ne olduğumun bir önemi de kalmadı artık. olan oldu.

annemler moral oldu dün. sen gelemezsen biz geliriz üzme kendini dediler. üzülüyordum açıkcası. sıkışmış hissediyordum. biraz da olsa moral oldu. hem bunlar da var…

IMG_5825

mutlu sabahlar,

çocuk kalpli

 

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.