kentwood cycling.

annemi mutlu etmek adına evimizden, eşimin ailesinin evine kadar bisikletle gittim, annem yüzümdeki alı görünce çocuk gibi mutlu oldu.

çok üzülüyorum, sevdiklerime yaşattıklarımdan dolayı…

becca’nın da içi rahat etmedi onun yanından ayrıldıktan sonra, üzerimde biraz fazla sert olduğunu anladı. yarın hastaneye ben bırakayım gene seni, öncesinde kahvaltı yapalım diye mesaj attı. oradan başlayıp biraz daha konuştuk.

annen seni bana emanet etti, eşin ve ailesi de bana güveniyor, sana söylemedim ama istanbul’dan da nasıl olduğunu soruyor kilisen, sadece bunlar için değil sana olan ilgim, ben de seni seviyorum ve sana bir şey olmasını istemiyorum, çok az süredir tanışıyoruz ama kanına işliyorsun insanın, farklı birisin ve ben bunu çok seviyorum, hayatımda olmana çok alıştım, seni kaybetmek istemiyorum, yazmış…

ben de bundan cesaret alarak, uhrevi dünyamı ve o dünyada arkadaşımla yaşadıklarımı anlattım. o da beni seviyor becca, kötü biri değil, gerçekten değil, sadece gururundan ve kininden, burnunun ucunu göremiyor, çok kırdım onu, çok üzdüm ama kötü biri değil, sen ne kadar beni seviyorsan o da o kadar seviyordur, mantığı ve aklı unutmuş olabilir ama kalbi unutmadı, onun kalbini hissediyorum, dedim.

tamam sana inanıyorum ama gene de seni libya’ya yollamam, birgün yollarınız yeniden birleşse, çağırsa bile yollamam oraya, orayı çıkar aklından, şu ara arkadaşını da çıkar, iyi ol bir an önce, sonrasına bakarız beraber, yazmış.

aslına ona kırılmamıştım, söylediği şeylere de alınmamış, üzerime almamıştım. neler duymuştum bugüne kadar arkadaşımla ilgili, ona olan sevgim neler görmüş geçirmişti ama anlamı yoktu benim için. ben şartlar ne olursa olsun, arkadaşımın kalbine inanırdım. ve ne yaşarsam yaşayayım buna hiç pişman olmazdım. sadece 1 gün kızıp küserdim çünkü öfkem de sevgim gibi çocuk gibiydi.

ona da öyle yazdım zaten. aşk değil, arkadaşlık değil bu duyduğum şey. çocuk kalbimle seviyorum seni yazdım…

sonum akıl hastanesinde bitmiş olabilir ama bence olması gereken, bir şekilde oldu. böyle hissediyorum. hala söylüyorum, tamam rüyalarımdan fazla çıkarım yapmış olabilirim ama gerçekti tüm hissettiklerim. rüyaları da yeniden farklı bir hayat olarak düşünüp asla gerçek hayatla özdeştirmemeye çalışacağım bundan sonra.

yarın yeniden hastaneye yatacağım, cuma gününe kadar orada kalmak istiyorum. iyi geldi bana, huzur verdi orada olmak. ilk gece kötüydü ama artık hiç öyle gelmiyor. sanki bundan sonra ne zaman daralsam, kaçabileceğim, saklanabileceğim bir deliğim oldu…

okuyan herkese mutlu geceler,

çocuk kalpli.

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.